Það er kreppa og krepputal hvert sem litið er. Þegar ég var í Hollandi um daginn var IceSave málið að koma á yfirborðið þar í landi og ótrúlegasta fólk fór að ræða við mann um íslenska bankakerfið. Einnig var ég ásakaður um að drekka bjór fyrir stolna peninga (reyndar af manni sem sennilega hefur aldrei átt pening). Alla dagana fylltu stríðsfyrirsagnir um Ísland forsíður allra helstu dagblaða landsins. Skemmtilegasta forsíðan var vafalaust þessi úr Haagsche Courant.

Er kreppan komin til að vera? Verður mér ekki hleypt inn í Holland aftur? Hver er lausnin út úr vandanum? Stereolab útskýra málið nánar:

it's alright 'cos the historical pattern has shown
how the economical cycle tends to revolve
in a round of decades three stages stand out in a loop
a slump and war then peel back to square one and back for more

bigger slump and bigger wars and a smaller recovery
huger slump and greater wars and a shallower recovery

you see the recovery always comes 'round again
there's nothing to worry for things will look after themselves
it's alright recovery always comes 'round again
there's nothing to worry if things can only get better

there's only millions that lose their jobs and homes and sometimes accents
there's only millions that die in their bloody wars, it's alright

it's only their lives and the lives of their next of kin that they are losing
it's only their lives and the lives of their next of kin that they are losing

it's alright 'cos the historical pattern has shown
how the economical cycle tends to revolve

in a round of decades three stages stand out in a loop
a slump and war then peel back to square one and back for more

bigger slump and bigger wars and a smaller recovery
huger slump and greater wars and a shallower recovery

don't worry be happy things will get better naturally
don't worry shut up sit down go with it and be happy

dum, dum, dum, de dum dum, de duh de duh de dum dum dum... ah ah
dum, dum, dum, de dum dum, de duh de duh de dum dum dum... ah ah

Björgunarafrek mánaðarins: Björgun Platons af toppi Esjunar, þar sem hann sat sallarólegur. Trausti mun einnig eiga metið í að komast úr Ljósalandi 25 og upp að Steini, samtals um 27 mín. Fleiri tóku þó þátt og eiga Pétur, Brynjar og Unnur einnig mikið hrós skilið fyrir þeirra framlag.

Ferðalag mánaðarins: Nú er úr vöndu að ráða því fjöldinn allur af snilldar ferðum voru farnar. Ber þar hæst Sumarferð Ferðaklúppsins Hjalta um Suðurland, Gullni Þríhyrningur Spaunverjanna og svo veiðiferðin á Grundó. Hér verður veiðiferðin fyrir valinu, enda varaði hún lengur en hinar ferðirnar auk þess sem landaður afli var talinn í tugum kílóa (flakað).

Land mánaðarins: Katalónía átti stóran sess í júlímánuðinum en alls munu um 8 Katalónar hafa komið heim og sofið og/eða snætt. Fleiri þjóðerni hafa þó einnig látið sjá sig, en þó ekki í sama mæli.

Gleðifrétt mánaðarins: Nýjasti meðlimur fjölskyldunar fæddur í París, Arthur Már Thierry-Mieg.

Sprettir mánaðarins: Trausti fór mikinn á Meistaramóti Íslands og lenti í öðru sæti í 100, 200 og 400 metra hlaupi þrátt fyrir að vera meiddur í náranum.

Klúður mánaðarins: Að bjóða Dóra og familíu í mat en mæta svo ekki sjálfur (Enn og aftur sorry, Dóri).

Dagur mánaðarins: Klárlega gærdagurinn. Heitasti dagur í sögu Reykjavíkur, hætti í vinnunni á hádegi, fór í sund og grillaði svo rækjur og þorsk í kvöldmat.

Hljómsveit mánaðarins: Soil & "PIMP" Sessions. Hjólandi í og úr vinnu hefur diskur þeirra "Pimp of the Year" rúllað í iPodinum nánast stanslaust allan mánuðinn.

Þegar Pétur fer á djammið passar hann sig á að eiga alltaf nóg af Breezer. Skemmtilegt þykir honum að byrja á Breezer Tropical Orange, en sá drykkur er tilvalinn til að koma manni í réttu stemmninguna.

Þegar að líða tekur á djammið er oft gott að skipta yfir í Breezer Cranberry, en sá drykkur er einnig sérdeilis góður fyrir meltinguna, og það veit Pétur vel.

Og Pétur veit sem er, að Bubbi er tilbúinn að greiða honum 10 evrur í hvert sinn sem hann skellir sér á Breezer-djamm.

31. maí sl. kom flutti ég frá Hollandi til Íslands. Að því tilefni var nafni þessarar gleðisíðu breytt til að endurspegla betur raunveruleikann. Fyrst um sinn mun ég búa í foreldrahúsum í Fossvoginum en líkur eru á því að einhverntíma seinna fari ég í eigin íbúð einhversstaðar (þó vestan megin Elliðaánna). Eins og staðan er núna eru einu möguleikar mínir á að komast í sér húsnæði í gegnum leigumarkaðinn. Tvöfaldar RolaHola-holur eru lausar fyrir um 100 þús kall á mánuði, kostaboð.

Síðustu helgi var farið í fyrstu Botnaferð sumarsins (sjá einnig fljotsbotn.spaces.live.com). Ég, Brynjar, Sindri, Brjánsi, Hákon og Þórólfur Jarl mættum þangað seint á föstudagskveld til í Kubb-slaginn. Enginn man hvernig sá leikur fór. Daginn eftir var veitt af kappi þrátt fyrir að hvirfilbylurinn Brjáll væri að leggja leið sína yfir landið á sama tíma. Eitthvað var svo drukkið af áfengi, en enginn man hversu mikið. Á sunnudeginum var sýslumannsborgarinn svo prófaður í Víkurskála.

Þess fyrir utan hef ég verið að þreifa fyrir mér á vinnumarkaðnum og ræða við mann og annan. Hér eru svo að endingu þrjú veiðivideo úr ferðinni.

Brjánn berst við skrímsli (fyrri hluti)

Brjánn berst við skrímsli (seinni hluti)

Brynjar landar villidýri

Já, dömur mínar og herrar. Hollendingar vinna, svo einfallt er það.

Rétt er að taka fram að góðar líkur eru á því að Dirk Kuyt verði valinn maður mótsins.

Það eru fáir hlutir sem ég hef lagt mig jafn mikið fram um að úthúða og Eurovision, nema ef vera skyldi gæði hollenzkra hamborgara. Á laugardagskveld horfðum við stórfjölskyldan á Eurovision, sem brátt er að breytast í einhvers konar pólitískan samkvæmisleik. Stórfjölskyldan var hér í heimsókn til að taka þátt í útskrift minni úr TU Delft. Þau mættu á miðvikudeginum, daginn fyrir útskriftina. Við grilluðum heima og röltum aðeins um. Eftir að hafa fylgt fólkinu heim stalst ég þó til að horfa á seinni hálfleikinn í úrslitaleik meistaradeildarinnar á Proeflokaal. Daginn eftir var útskriftin. Hún gekk bara vel og ég fékk meira að segja tvær spurningar úr salnum (án þess að hafa undirbúið þær neitt sérstaklega). Til að fagna áfanganum fórum við út að borða um kvöldið á frábærum stað og enduðum svo á Beestenmarkt. Á föstudeginum var ég með partí heima sem einnig var stórfínt. Síðustu gestir voru að fara á sama tíma og, Thomas (sambýlingur minn hér), var á leiðinni út í bílprófið sitt.

Daginn eftir var ég hálf steiktur enda nánast ósofinn. Það var því nokkuð magnað að ég skuli hafa náð að halda mér vakandi nógu lengi yfir Eurovision um kvöldið svo ég missti ekki af snilldinni sem þar kom fram. Frakkland senti Sebastien nokkurn Tellier á sviðið með lagið Divine. Ég held að þetta sé klárlega besta lag sem komið hefur í þessa keppni í mörg ár. Þetta sannar regluna að það er ekkert alveg fullkomlega ömurlegt og gimsteinar finnast á ótrúlegustu stöðum. Eurovision í ár hefur því að minnsta kosti kallað fram tvö frábær lög, þetta og svo "Hvar ertu nú" með Dr. Spock. Það er bara fínn árangur, talsvert betri en söngvakeppnir gera yfirleitt. Ég mun því héðan í frá vera skilningsríkari í garð þessa fyrirbæris.

Á sunnudeginum fórum við til Rotterdam og fórum upp í Euromast. Eftir það tóku amma, afi, Lilja og Andrea lestina til Parísar en ég, mamma og pabbi tókum nokkuð þekkta Delft-tvennu, Abessynie og Bebop. Núna er ég síðan bara í óða önn að pakka niður og koma mér heim aftur. Kem heim á miðnætti næsta laugardag.

Ég bæti við snilldarlögunm tveim sem Eurovision kallaði fram þetta árið:

Er að hlusta á lýsingu KR-útvarpsins á KR-Breiðablik. Ég hef aldrei hlustað á þetta útvarp áður, enda fundist það helst til pudsaralegt fyrirbæri. En ég verð að viðurkenna að lýsandinn, Hilmar Guðjónsson, kemur mér skemmtilega á óvart. Hann heldur að sjálfsögðu gríðarlega með sínu liði og skín það vel út úr lýsingunni. Æsingurinn er svakalegur, hugsanlega bara Höddi Magg sem stendur honum framar. Orðaforinn er líka skemmtilega einhæfur en sá frasi sem er hvað nýstárlegastur er að eitthvað sé "sinnep í rassinn" á mönnum, og meinar þá að viðkomandi hlutur eigi að koma mönnum í gang. Ég mæli með þessu sérstaka fyrirbæri.

Ég ætla að óska Bjarna Þór Viðarssyni, Stein Huysegems, Alfred Schreuder og félögum þeirra í FC Twente til hamingju með glæsilegt 0-0 jafntefli á Amsterdam ArenA. Það tryggði þeim aðgöngumiða í meistaradeildina að ári á kostnað Ajax. Ein helsta driffjöður þessa glæsilega hóps er Karim El Ahmadi, en hann er búinn að skrifa undir hjá Rotterdams stórveldinu og lendir væntanlega með þyrlu á De Kuip í ágúst.

Fleiri góðar fréttir úr heimi knattspyrnunar er að sjáfsögðu frá Grikklandi en þar var Olympiakos að landa sinni 12 tvennu. Eftir að hafa verið krýndir glæstir Grikklandsmeistarar í síðustu viku unnu þeir nú á laugardaginn Aris frá Þessalóniku 2-0 í gríska bikarúrslitaleiknum. "FORCA THRILLOS", eins og máltækið segir.

Þetta er það sem eftir er af húsinu. En skaðinn er talsvert meiri en bara brunabótamat hússins. Svo vitnað sé til De Pers að þá tapaðist þarna arkitektaskóli sem var stefnumarkandi á heimsvísu. Daginn eftir brunan var búið að plana gríðarstóra sýningu á hundruðum módela, sum dýrari en 50 þús evrur. Mikið af munum eftir fræga arkitekta og hönnuði á borð við Gerrit Rietveld. Einstakt safn stóla frá 19.öld og fyrri hluta þeirrar tuttugustu. Bókasafn með 40.000 bókum og óteljandi 'originale' teikningar.

Sá partur byggingarinnar sem hrundi í gær er á bakvið tréin. Það sem hrundi var partur af einni hlið hússins. Húsið verður þó að öllum lýkindum rifið og fjarlægt á næstu dögum.

Byggingin hrundi nú rétt í þessu. Senan minnir á það þegar tvíburaturnarnir í New York hrundu til grunna. Það var þó ekki farþegaþotu hér um að kenna, heldur var þetta kaffivél. Nokkuð magnað myndband hér á ferð.

Ég vaknaði upp í morgun við óhljóð í Nanine útí garði. Hún var þá nýbúin að fá fréttir af því að arkítektabyggingin í TU Delft stæði í ljósum logum. Hún, ásamt fleirum hér í húsinu eru einmitt að læra arkítektúr og mikið af þeirra efni var geymt í byggingunni. Þetta er því í raun alveg grafalvarlegt mál fyrir stóran hóp af nemendum og kennurum, sem tapa þarna margra mánaða og ára rannsóknavinnu á einu bretti. Sorgardagur í Delft.

Hér fyrir neðan eru nokkrar myndir sem ég tók þegar ég átti leið hjá núna í morgun. Nýjustu fréttir herma að slökkviliðið hafi gefist upp í baráttunni við eldinn, telja að það sé útséð að nokkru verði bjargað úr þessu.

Ég, Pétur og Bubbi fórum á tónleika með blús-goðinu Johnny Winter í gærkveldi í Zoetermeer. Hef haft gaman af kallinum síðan EKTH gaf mér disk með honum fyrir Costa Rica ferð Ferðaklúppsins Hjalta hér um árið. Mér krossbrá þegar hann staulaðist á sviðið. Hann þurfti að styðja sig við rótara alla leiðina upp á svið og, eins og sést á myndinni, sat hann í stól allann tímann. Til að koma í veg fyrir að hann ofhitnaði var risa viftum komið fyrir við hliðina á honum. Í einu hléinu geyspaði hann (þó ekki golunni) og hinir í bandinu voru stanslaust með annað augað á honum til að tékka hvort ekki væri allt í lagi. Þetta er allt hlutir sem manni þætti eðlilegt að gert væri ef hann væri farinn að nálgast 100 ára aldurinn. En þar sem hann er fæddur á því herrans ári 1944 að þá er þetta örlítið over the top.

Það er þó rétt að taka fram að þó Winterinn sé orðinn svona elliær að þá var ennþá talsverður kraftur í röddini og gítarhæfileikarnir eru enn til staðar. Ekki skemmdi fyrir að meðspilarar hans, og upphitunarbandið (Big Blind), voru frammúrskarandi.

Ég læði svo með videói frá því Winterinn hélt stuðinu gangandi á Woodstock.

Fór á fund í dag með masters-ritgerðar nefnd minni. Fundarefnið var grænt ljós, þ.e. hvort ritbálkurinn minn væri orðinn hæfur til að útskrifa mig úr skólanum. Í stuttu máli fékk ég græna ljósið, þó auðvitað hefðu fylgt athugasemdir sem ég fer að vinna í nú á fullu. Ég er að reyna að vinna í að fá útskriftina í kring um 16. maí, en það er ekki víst að það hafist. Ef ekki að þá verður það einhvern annan dag, en þó í maí. Þetta þýðir að hið metnaðarfulla takmark að vera kominn heim fyrir fyrstu Botnaferð sumarsins tekst. Annars er sumarið smátt og smátt að byrja hér í Hollandi og síðustu daga hefur verið bæði sól og blíða. Einhver stakk upp á því að kvöldmaturinn í kveld verði étinn útí garði.

Í rannsóknum mínum á timarit.is hefur ýmislegt komið í ljós. T.d. eru þær mæðgur, móðir mín og amma, einstaklega þakklátar mæðgur, eins og sjá má á eftirfarandi fréttaklausum.

Ég fer mikinn á timarit.is þessa stundina. Prófaði að skrifa inn leitarorðið "Trausti Eyjólfsson" og það komu 86 blaðagreinar í Morgunblaðinu einu saman. Reyndar eru ekki allar þessar greinar um afa, en Trausti Eyjólfsson kennari og Þorvarður Trausti Eyjólfsson, fyrrum lögregluflokksstjóri duttu einnig inn í leitarorðið. Flestar greinarnar fjalla þó um afa og þá sérstaklega afrek hans í frjálsum íþróttum. Skemmtilegt að lesa það t.d. að hann toppaði í 200m árið 1948 á 22,4 sekúndum. Geri aðrir betur. Hann var þó óheppinn að því leiti að hann var að keppa í þessu á sama tíma og einhverjir bestu hlauparar íslandssögunar, Claussen bræðurnir og Finnbjörn Þorvaldsson, voru upp á sitt besta.

Afi byrjaði í ÍR en færði sig snemma yfir í KR. Þessi tími var gullöld frjálsra íþrótta á Íslandi, eins og glökkt mátti sjá í Djöflaeyjunni. Menn á borð við Gunnar Huseby, Claussen bræðurna, Torfa Bryngeirsson og seinna Vilhjálm Einarsson voru ekki aðeins að slá frækileg Íslandsmet, heldur Evrópumet. Keppt var á Melavellinum og eins og sjá má eftirfarandi blaðagrein að þá skiptu áhorfendur mörgum þúsundum.

Árið 1948 tók afi þátt á Ólympíuleikunum í London. Íslendingarnir áttu lítilli velgengni að fagna á þessum Ólympíuleikum. Það var þó bent á það að til að undirbúa sig undir loftslag og mataræði Englendinga hefðu ólympíufararnir mætti viku fyrir leika til London. England var á þessum tíma enn í sárum eftir Heimsstyrjöldina og matur var skammtaður. Allur fiskur sem var á boðstólnum var svo gott sem úldinn auk þess sem kjötið þótti óætt. Keppendurnir hafi því verið vannærðir og því ekki í sínu besta formi þegar sjálf keppnin hófst.

Fyrir utan íþróttaafrek er helst minnst á afa vegna starfa hans fyrir Ökukennarafélag Íslands. 28. apríl 1984 dró þó aftur til tíðinda. Þá var svo komið að afi, ásamt Svönu systur sinni, hafði ákveðið að loka rakarastofunni Bankastræti 12. Pabbi hans og langafi minn (og Halldórs Fjalldals), Eyjólfur Jóhannsson, opnaði rakarastofuna árið 1923 og rak hana sjálfur til dauðadags. Afi og Svana ráku hana svo til hliðar árin eftir það, eða fram til föstudagsins 27. apríl. Blaðamaður Morgunblaðsins gerði sér ferð á stofuna og ræddi við afa á meðan afi rakaði síðasta kollinn á stofunni. Í máli þeirra kom meðal annars fram að hernámsárin hefðu verið góssentíð á stofunni en bítlatískan gekk svo nánast af henni dauðri. Það sem endanlega gerði út um reksturinn var svo sú ákvörðun eiganda hússins að fimmfalda leiguna.

Reksturinn var settur á sölu nokkru áður. Ekki veit ég hvernig þau viðskipti enduðu en eftir því sem ég best veit var ekki rekin rakarastofa aftur í þessu húsi. Í dag eru þarna seldir skartgripir.

Þrátt fyrir að Feyenoord hafi ekki verið með í Evrópuboltanum í ár eiga þeir sér glæsta  sögu í keppnunum. 2 sinnum UEFA meistarar (1974 og 2002), einu sinni Heimsmeistarar félagsliða (1970) og einu sinni Evrópumeistarar (1970). Á leið sinni að Evróputitlinum 1970 settu þeir einnig met yfir skoruð mörk í leik og stærð sigurs. Fórnarlambið voru hinir íslensku meistarar í Knattspyrnufélagi Reykjavíkur. Það hefur væntanlega verið kátt á hjalla hjá vinum okkar í Het Legioen þennan septemberdag.

Fréttaklausan kemur að sjálfsögðu frá snilldarsíðunni www.timarit.is.

Eins og alþjóð veit orðið setti ég inn umsókn um stöðu vegamálastjóra í síðustu viku (sjá hér, hér, hér, hér, hér og síðast en ekki síst hér). Upphafið á því að sú ákvörðun var tekin að slá til og senda Möllernum CV-ið var samtal sem ég átti við Pétur þar sem við ræddum það að lögfræðingar séu með titrandi höku yfir því að það sé lágmarkskrafa að vegamálastjóri hafi eitthvað vit á vegum og/eða umferð. Í kjölfarið skoraði hann á mig að sækja um og ekki læt ég undan svoleiðis áskorunum. En þá er von að menn spyrji sig hvort ég, óútskrifaður (en nálægt samt) umferðarverkfræðingur eigi eitthvað erindi í þetta embætti. Svarið er einfalt, að sjálfsögðu JÁ og nú mun ég rökstyðja það í nokkrum liðum.

1. Ruglið á Reykjanesbrautinni.

Menn eru búnir að vera að basla við að tvöfalda þennan veg síðan 2003. Í sex mánuði hefur ekkert verið gert vegna þess að verktakinn fór á hausinn, og það sem verra er, það virðast engar vinnureglur vera til staðar um það hvernig bregðast eigi við svoleiðis uppákomu og öll öryggismál (merkingar ofl) virðast hafa verið í algerum ólestri (sbr. mikinn fjölda slysa). Í mínum takmörkuðu rannsóknum á verksamningum sé ég strax hluti sem hefðu getað hjálpað mikið til síðastliðna sex mánuði:

a) Surety Bond: Þetta er þekkt verkfæri í samningagerð þar sem verktaki leggur fram sem tryggingu ákveðna upphæð, sem verkkaupi getur gripið í ef í óefni fer (hvort sem það er gjaldþrot eða óásættanlegur árangur verktaka), til þess að halda verktakanum á floti þangað til nýtt útboð hefur farið fram. Þetta er trygging sem ætti ekki að vefjast fyrir trygginafélögum landsins að hamra saman.

b) Í Eyjaálfu tíðkast það einnig að bráðabirgðasamningur sé til staðar í svona tilvikum, sem þýðir að nýr verktaki getur boðið peningaupphæð í fyrirfram-tilbúna verkáætlun (sem sparar honum þá vinnuna að búa hana til sjálfur). Svona bráðabirgðasamningur verður að sjálfsögðu aldrei besti mögulegi samningur en hann ætti samt að tryggja að verkið klárist, úr því sem komið er.

2. Hefja verður almennilegar umferðarrannsóknir á Höfuðborgarsvæðinu

Umferðarteppur aukast smátt og smátt á Höfuðborgarsvæðinu eins og allir gera sér væntanlega grein fyrir. Vegagerðin verður að gera sér grein fyrir því að það er ekki lengur nóg að kunna að búa til vegi, brýr og göng. Á umferðarþungum vegum verður að vera sérfræðiþekking og tækjabúnaður (bæði mælitæki sem og stýritæki) sem gerir okkur kleyft að kljást við vandan. Vandinn einskorðast ekki eingöngu við lengri ferðatíma heldur einnig óreglulegan ferðatíma (sem er sínu verri). Eins og er er engin leið fyrir fólk úr úthverfum eða nágrannasveitarfélögum að vita hversu lengi þau verða ca á leiðinni á sinn áfangastað. Fólk fylgir bara gamalli reynslu og veðjar á leiðir. Þetta er óásættanlegt og leiðir til miklu verri nýtni umferðarmannvirkja og meiri umferðarteppu en þörf er á. Vegagerðin ætti að halda úti heimasíðu fyrir höfuðborgarsvæðið (og kannski Suðurnes með) þar sem fólk getur séð ástand umferðar á helstu stofnbrautum. Einnig ætti þar að koma fram ef slys hefur orðið eða ef framkæmdir tefja umferð (og þá hversu mikið). Ég nenni eiginlega ekki að skrifa lengri færslu um þetta en þetta er engan vegin tæmandi listi.

3. Verðmætastýring vegakerfisins

Vegagerðin ætti að hefjast handa, ekki seinna en núna, við að koma sér upp bókhaldi um allar eigur þjóðarinnar í vegum og veg-tengdum hlutum. Vegakerfið er án vafa verðmætasta eign þjóðarbúsins og það er ekki réttlætanlegt að við vitum ekki nákvæmlega hversu mikils virði það er, né hvert nákvæmt ástand einstakra hluta er. Menn þurfa að nálgast viðfangsefnið líkt og fyrirtæki gerir með eigur sínar, sem þýðir að einstakir hlutar fái sinn áætlaða líftíma og séu afskrifaðir eftir því. Þegar nákvæmt eignabókhald liggur fyrir er hægt að ráða verktaka til að taka að sér eignastýringur á afmörkuðum hlutum vegakerfisins. Þessi fyrirtæki starfa eftir fyrirfram ákveðnum lágmarksstöðlum, auk þess sem hvati verður að vera í kerfinu til að hvetja þau til að gera betur. Þetta getur, og er mjög líklegt, til að auka verðmætasköpun og gæði vegakerfisins til langs tíma. Dæmin sem sanna það eru m.a. frá Englandi, Ástralíu og Nýja Sjálandi, auk þess sem ég vænti þess að Holland bætist í þann hóp von bráðar. Þessi pistill er eins og hinn fyrri talsvert styttri en hann þyrfti að vera, en ég nenni ekki meir.

4. Bensíngjald

Bensíngjald er úrelt. í framtíðinni hljótum við að stefna að því að rukka fyrir vegaafnot með sanngjarnari og skilvirkari hætti. Á Ítalíu og Í Austurríki er nú þegar til staðar mjög fullkominn rafrænn vegtollur sem hægt er að breyta eftir því sem mönnum finnst. Kostir þess að rukka fyrir vegafnot eru fyrst og fremst að með því borgar hver og einn nákvæmlega fyrir sín afnot af kerfinu. Vegtollur er líka langbesta tækið sem við höfum til að rukka fyrir ALLANN óbeinan kostnað sem umferðin veldur. Vegtollurinn veðrur því að samanstanda af: kostnaði við að byggja veg, halda honum við, stjórna umferð á honum, vatnsmengun, loftmengun, hávaðamengun, samfélagsleg "mengun" (barrier effect o.fl.), auk kostnaðar sem verður til við umferðaröngþveiti (það eru jú bílarnir sjálfir sem búa þann skaða til). Þá kemur rúsínan í pylsuendanum, vegtollurinn hækkar í umferðröngþveiti og verður þá að gríðarlega öflugu verkfæri til að stjórna umferðinni þannig að fólk velji aðra brottfaratíma, aðrar leiðir eða aðra samgöngumáta til að losna við að borga öngþveitisgjaldið. Allir græða! Ég er nb. á móti mótmælum vörubílsstjóra, þeir eru nú þegar ríkisstyrktir á kostnað sjófluttninga (þeir borga ekki fyrir þann skaða sem þeir valda bæði vegakerfinu og öðrum tengdum hlutum).

5. Hættulegasti vegur heims

Ég lifði af hættulegasta veg heims. Sú staðreynd ein og sér ætti að nægja fyrir verðandi vegamálastjóra, enda maður sem hefur séð tímana tvenna. Ég mun alltaf getað svarað fólk sem kvartar yfir slæmum vegum með því að "Þetta er ekkert miðað við Hættulegasta Veg í HEIMI!!!". 

Ef einhver les þetta allt þá endilega að láta mig vita. Verðlaun í boði!